-

Ik vraag me af wat ge nu van mij verwacht. 
Waarom hebt ge mij al die dingen vertelt als ge waarschijnlijk alsnog opgeeft? Als ge gewoon opnieuw opgeeft. Of eerder: als ge gewoon weer weg loopt. Ge zijt er eigenlijk zelfs nooit aan begonnen. Ge zijt een quitter. 
Gij zijt een dromer, maar waar gij van droomt dat zijn dingen die onmogelijk zijn. Wat onmogelijk is, is niet alleen "wat nooit eerder gezien is". Wat gij wilt, bestaat niet. 
Ik had geen duimbreed mogen toegeven. Ik had geen interesse mogen tonen voor wat gij mij te zeggen had. Nu ge merkt dat ik u eigenlijk toch nog niet helemaal vergeten ben, gaat het met u weer goed. Zo gaat dat. 

Gij hebt mij alle geloof afgenomen. Ironisch, want gij waart degene die mij dat geleerd heeft, to begin with. Dat is hoegenaamd geen idealisering. Ik kan mij niet eens meer herinneren hoe ik was voor ik u kende. Er zijn wat flarden in mijn hoofd van toen ik ongeveer 16 jaar was, dat was geen aangename persoon. De jaren daarna zijn een redelijke waas. Gij hebt mijn leven net zo goed de positieve kant uitgeduwd als ik dat van u. 
Ik heb nooit gedacht dat mensen mij ooit "lief" zouden noemen. Dat was een adjectief dat niet bij mij hoorde. Toen ik verliefd was op een jongen die een jaar ouder was, weet ik nog dat hij over zijn ex vertelde dat zij lief was. Daar voor vond ik het eigenlijk onbelangrijk om lief te zijn, daar na ben ik er over beginnen na te denken en is dat iets waarnaar ik probeerde te streven, maar waar ik nooit echt in slaagde. 
Nu is dat mission accomplished. Gij hebt mij lief gemaakt. Leren hopen. 

Nu zijt ge weg. Nu ben ik lief en kan ik hopen. 
Maar wat ben ik daar nu mee als het enige dat het mij uiteindelijk lijkt op te leveren hartzeer is? 

Geen liefdesverdriet. 


hartzeer